سوختم از شعله ی عشق ای طبیب           بیخودم از باده ی عشق ای  طبیب

بی سر و پایان حریم        تو    را          رانده ام از خانه ی عشق ای طبیب

بیش      مترسانم     از     آوارگی          خوانده ام افسانه ی عشق ای طبیب

هیج  به     دنیا      نکند     التفات           خادم  میخانه ی   عشق ای   طبیب

عرش فلک عرصه ی جولان   ما           گشته ز شکرانه ی عشق ای  طبیب

از صدف و مکان برتر است           گوهر  یکدانه ی   عشق ای   طبیب

| لينک ثابت | لينک به خارج | نظرات (0) | 0